Little Hagia Sophia

De nieuwe kerk lag op de grens tussen de Eerste en Derde Regio van de stad, in een onregelmatig gebied tussen het Paleis van Hormisdas (het huis van Justinianus voordat hij op de troon kwam) en de kerk van de heiligen Petrus en Paulus. Toentertijd deelden de twee kerken dezelfde narthex, atrium en propylaea. De nieuwe kerk werd het middelpunt van het complex, en een deel ervan bestaat vandaag de dag nog, ten zuiden van de noordelijke muur van een van de twee andere gebouwen. De kerk was een van de belangrijkste religieuze gebouwen in Constantinopel. Kort nadat de kerk was gebouwd, werd in de buurt van het gebouw een klooster met dezelfde naam opgericht.

Ottomaanse periode

Na de Ottomaanse verovering van Constantinopel in 1453 bleef de kerk onaangeroerd tot de regeering van Bayezid II. Toen (tussen 1506 en 1513) werd zij door Hüseyin Ağa, de hoogste zwarte eunuch en beheerder van Bab-ı-Saadet (letterlijk De Poort van Geluk in het Osmaans-Turkse) in de residentie van de sultan, het Topkapipaleis, in een moskee omgevormd. In die tijd werden de portiek en de madrasa aan de kerk toegevoegd.

In 1740 herstelde de grootvizier Hacı Ahmet Paşa de moskee en bouwde hij de Şadırvan (fontein). De schade die door de aardbevingen van 1648 en 1763 was veroorzaakt, werd in 1831 tijdens de regeering van sultan Mahmud II hersteld. In 1762 werd de minaret voor het eerst gebouwd. Deze werd in 1940 gesloopt en in 1956 opnieuw gebouwd.

Het verval van het gebouw, dat door de vochtigheid en aardbevingen door de eeuwen heen al had geleden, versnelde na de aanleg van de spoorlijn. Delen van SS. Peter en Paul ten zuiden van het gebouw werden gesloopt om plaats te maken voor de spoorlijn. Andere schade werd veroorzaakt door het gebruik van het gebouw als huisvesting voor vluchtelingen tijdens de Balkanoorlogen.