Yavuz Sultan Selim Madras

De Yavuz Sultan Selim Medrese in Istanbul werd gebouwd door Mimar Sinan ter nagedachtenis aan Selim de eerste van 1548 tot 1550. De medrese staat ook bekend als "Yenibahce Selim Medrese".

Toen Selim sultan werd, stond zijn tent op de plek waar nu de medrese staat.

Destijds sprak hij de wens uit om daar een onderwijsinstelling te bouwen.

Later, in 1563, transformeerde Mimar Sinan op verzoek van de bevolking de collegezaal in een mescid (kleine moskee) en werd er een kleine minaret toegevoegd.

1914 beschadigde een brand in de buurt het gebouw lichtjes.

Vanaf 1918 werd de voormalige medrese gebruikt als openbare keuken, maar in hetzelfde jaar trof een andere brand het gebouw.

Pas in 1958 begon een stichting met de restauratie van het gebouw om het als museum te gebruiken.

De minaret die in 1942 verloren ging, werd niet gerepareerd. In 1962 opende het Türk Hat Sanatlari Museum zijn deuren.

Tijdens de jaren 1980 stond het gebouw leeg tot het gebouw dat vroeger dienst deed als Şadiye Hanım Medisch Centrum nu dienstdoet als Vatan Kliniek van de Medipol Universiteit.

Stedelijke context

In de omgeving van de Yavuz Sultan Selim Medrese bevindt zich een openbare fontein en het graf van Shah Huban Hatun, evenals een oud klooster dat bestaat uit twee kerken, gebouwd in verschillende periodes. De eerste werd gebouwd door Constantine Lips, een functionaris van Leo VI en Constantine VII Porphyrogenitus in 908 en gewijd aan de Theotokos. Na 1261 voegde keizerin Theodora een andere kerk toe met een kapel gewijd aan St. Johannes de Doper. Deze werd in 1496 omgevormd tot de Fenari Isa Moskee en werd in het begin van de 20e eeuw verlaten na een brand, die het klooster volledig verwoestte.

Architectuur

De madrasa heeft een typisch "u-plan" met een rij arcades en kamers aan drie zijden rondom een binnenplaats. Aan de vierde zijde vind je de collegezaal, die wordt gedekt door een grote koepel. Toen de collegezaal werd omgevormd tot een mescid, werd er een minaret toegevoegd. Een muur met twee ingangen omringt de madrasa, terwijl een koepelvormige entreehal de hoofdingang aangeeft. Na het passeren van de entreehal kom je in een soort voorplaats. De doorgangen naar de hoofdplaats bevinden zich aan de zijkanten van de collegezaal. Het portiek van de collegezaal steekt uit in de binnenplaats en in het midden voltooit een kleine fontein het geheel. Een klein ewan bevindt zich in het zuidwesten van de "u-structuur". Hoewel de aangrenzende kamers niet groter zijn dan de standaardkamers, maakt de toegang via de ewan ze van hoger belang en duidt op een ander gebruik. Interessant om te vermelden is een kleine doorgang in het oosten. Deze leidt naar de ommuurde tuin rondom de madrasa. Een klein uitsteeksel dient als visuele afscherming die aangeeft dat de toiletten daar waren. De kamers die in het plan worden getoond, zijn nieuw maar dienen nu ook als toiletten.

Huidige stedelijke context

Als men de madras benadert vanaf het kruispunt in het noorden, herkent men het oude gebouw nauwelijks. Het madrasgebouw zelf is bedekt met borden die geen vrije blik op het monument toelaten. Door een landverhoging van ongeveer twee meter lijkt het gebouw van een verafgelegen punt zeer laag.

De dubbele vierbaans Vatan Caddesi zonder een echte voetgangersoversteek

bemoeilijkt ook de toegang. De hedendaagse Halicilar Koskü Caddesi die de Fenari Isa-moskee, de madrasa en de graven zou verbinden, wordt gedomineerd door nieuwe kruisingen zoals de Vatan en Oguzhan Caddesi.