Şanlıurfa Museum of Traditional Handicrafts

Şanlıurfa Geleneksel El Sanatları Müzesi, Şanlıurfa il merkezinde geleneksel zanaatların tanıtılması, yaşatılması ve satışının yapılması amacıyla kurulmuş bir etnografya müzesidir. Müze, yöreye özgü bakırcılıktan kilimciliğe, keçecilikten ağaç oymacılığına kadar pek çok geleneksel el sanatı ürününün sergilendiği ve aynı zamanda eğitim faaliyetlerinin yürütüldüğü bir merkez niteliğindedir.

Tarihçe

Şanlıurfa Geleneksel El Sanatları Müzesi, Şanlıurfa Valiliği öncülüğünde kurulan Şanlıurfa İli Kültür Eğitim Sanat ve Araştırma Vakfı (ŞURKAV) tarafından hayata geçirilmiştir. Müze, ilk olarak 24 Ocak 2011 tarihinde Balıklıgöl’ün kuzeybatısında yer alan tarihi Sayganlar Evi'nde “Şanlıurfa Geleneksel El Sanatları Müzesi ve Satış Merkezi” adıyla hizmete açıldı. Müzenin ilk binası olan bu tarihi Urfa evi, 18. yüzyıl sonlarında inşa edilmiş ve 1994’te restore edilerek uzun süre taziye evi olarak kullanılmıştır.

Ancak zamanla ziyaretçi ve sergi alanı ihtiyacının artması nedeniyle, müze 2016 yılı Ocak ayında, Atatürk Mahallesi’ndeki daha geniş ve uygun bir yapı olan İsviçre Misyoner Hastanesi binasına taşınmıştır. Bu yapı, 1901 yılında İsviçreli misyoner Dr. Hermann Christ tarafından yaptırılmış; 2002 yılında Şanlıurfa Valiliği tarafından restore edilerek "Sosyal Merkez" olarak hizmete açılmış, ardından 2010'dan itibaren "Şanlıurfa Geleneksel El Sanatları Merkezi" olarak kullanılmaya başlanmıştır.

Bu tarihsel süreç içerisinde, müze ve merkez işlevleri zamanla aynı mekânda birleşmiş; hem geleneksel sanat ürünlerinin sergilendiği bir müze hem de bu sanatların öğretildiği, üretildiği ve satıldığı bir merkez olarak faaliyet göstermeye başlamıştır.

Mimari

Müzenin günümüzde bulunduğu yapı, geniş bir avlunun çevresinde yer alan iki ana bölümden oluşur. Avlunun güneyindeki bina çapraz tonoz örtülü salonlardan, kuzeyindeki ise iki katlı ve kemerli mimari unsurlardan oluşur. Taş işçiliği ve kemerli geçişler, yapının özgün mimari karakterini yansıtır.

Taş işlemeciliği

Şanlıurfa'da köklü bir geçmişe sahip zanaatlardan biridir. Neolitik döneme uzanan Göbeklitepe’deki kalker rölyefler ve heykeller, bölgedeki taş işçiliğinin en erken örnekleri arasındadır. Geleneksel mimaride konak, cami, çeşme ve mezar yapılarında görülen taş süslemeler, çok katmanlı kültürel mirasın izlerini taşır. Şehrin batısındaki taş ocaklarından elde edilen malzemeyle bu zanaat, günümüzde restorasyon ve ustalık eğitimiyle yaşatılmaktadır.

Bakırcılık

Şanlıurfa’da bakırcılık geleneği, Bakır Çağı’na (M.Ö. 5000–3000) uzanan arkeolojik bulgularla binlerce yıllık bir geçmişe sahiptir. Özellikle dövme çekiç ve son yıllarda kabartma çekiç teknikleriyle uygulanan bu zanaat, 1950’lerde 100’e yakın atölyede 300 civarında usta ve kalfa tarafından icra edilirken, günümüzde 10 kadar işletme ve sınırlı sayıda usta ile sürdürülmektedir. Kazan, tencere, sinî, tepsi, süzgeç, tas, leğen, ibrik ve cezve gibi ürünlerin üretildiği bakırcılık, hâlen 1887 yılında kurulan Hüseyiniye Çarşısı’nda yaşatılmaktadır.

Kuyumculuk

Şanlıurfa’da kuyumculuk, altın ve gümüş işçiliğine dayanan köklü bir el sanatıdır. 1894 tarihli Halep Vilayeti Salnamesi'nde Urfa kuyumcularının ününden söz edilir. Bölgede kadın takılarına “hışır” adı verilir; başlıca ürünler arasında küpe, gerdanlık, kolye, bilezik, yüzük, kemer, hızma ve halhal yer alır. Günümüzde 21–22 ayar altın kullanılan atölyelerde; delik işi, kalem işi, kabartma, kalıpla çakma, telkari, döküm, kaplama, mıhlama ve hasır örme gibi tekniklerle geleneksel takılar üretilmektedir. Elli civarında kuyumcunun faal olduğu şehirde üretim, Pamukçu Pazarı, Kınacı Pazarı ve çevredeki dükkânlarda sürmektedir.

Kazazlık

Kazazlık, ham ipeğin el ile bükülerek işlenmesiyle elde edilen özel ipliklerin kullanıldığı geleneksel bir el sanatıdır. Şanlıurfa'da bu zanaat uzun yıllar “Kazzaz Pazarı” olarak bilinen Bedesten'de 30-40 dükkânda icra edilmiş, günümüzde ise 2-3 usta tarafından sürdürülmektedir. Kazazlıkta inci saplama, cep saati ve tabanca kaytanı, saç bağı, puşu püskülü, tespih püskülü, sırma şerit ve ığal gibi ürünler üretilmektedir.

Culhacılık (Bez Dokumacılığı)

Şanlıurfa'da pamuk ipliği ve floş kullanılarak çeşitli kadın örtülerinin dokunduğu geleneksel bir dokuma zanaatıdır. Cakarlı ve çekmeli tezgâhlarda yürütülen bu üretim süreci, boyama, kurutma ve çözgü hazırlama gibi 12–13 aşamalı işlemi kapsar. Floş adı verilen parlak iplik Bursa'dan beyaz olarak getirilip Urfa'da boyanır. Yamşah (neçek, çefiye), puşu, ehram, vala, fita ve izar gibi örtülerin üretildiği bu el sanatı, günümüzde hâlâ Kazaz Pazarı’nda yaşatılmaktadır.

Kilimcilik

Şanlıurfa'da geçmişten bu yana kadınlar tarafından sürdürülen kilim dokumacılığı, makineli üretimin yaygınlaşmasıyla önemini yitirmiştir. Karacadağ, Siverek, Viranşehir ve Kısas gibi yerlerde geleneksel yöntemlerle üretilen kilim ve keçi kılından yapılan “palas” ve “karaçadır”lar öne çıkarken, yağmur geçirmeyen kıl çadırlar için dar parçalar hâlinde dokunan “şakka”lar da önemli ürünlerdendir. 2000 yılına kadar Kısas'ta bir usta tarafından sürdürülen çul dokumacılığı, günümüzde azalmıştır.

Köşkerlik (Yemenicilik)

Geleneksel olarak sürdürülen, yemeni, çarık, gelin botu ve postal türü ayakkabıların üretildiği zanaatlardandır. Yüzü keçi, tabanı kösele, astarı koyun, iç tabanı sığır veya keçi, kenarı oğlak derisinden yapılan yemeniler, el dikişiyle hazırlanır ve özellikle topuksuz yapısıyla toprak zemine uygundur. Farklı yaş ve cinsiyet gruplarına göre taban kalınlıkları değişen bu ayakkabılar, geçmişte Eskici Pazarı'nda yoğunlukla üretilirken, bugün hâlen bir usta tarafından aynı çarşıda yaşatılmaktadır.